Mam Ci ja sporo znajomych, których pieszczotliwie piernikami nazywam. Tak, są starsi ode mnie, chociaż ostatnio to nie tak łatwo jak kiedyś ;), ale to nie dlatego. Nazywam ich tak, bo każdy z nich jest jak piernik – im starszy tym lepszy. Nie żeby miękki od razu, lepszy, jakościowo lepszy, smaku i smaczku nabiera. I nie sposób się oprzeć takiej znajomości, tak wciąga. Niby schowany piernik w pudełku na drugim końcu mieszkania, ale myśli się o nim tak, że czuć jego zapach , choć technicznie to niemożliwe. Wiecie o czym mówię? Mam Ci ja takiego znajomego, który lubi jak go piernikiem nazywam, bo to znaczy, że doceniam jego piernikowate zalety i sama się nie zmieniam, dalej mu tym jego wiekiem macham przed oczyma, chociaż… Co ja Wam będę opowiadać.
Piernik, o którym Wam dziś chciałam napisać, to wynik wielu przeróbek. Oryginalny przepis sama już nie wiem jaki do końca był, pamiętam tylko, że na ciasto z dynią :) Piekę go zawsze z podwójnej porcji, bo wtedy ciasto doskonale mieści się w mojej silikonowej formie na 6 szt. (6 szt. 14x8x5 cm), albo w 3-4 keksowe formy aluminiowe (22x9x7 cm). Błagam – nie pytajcie “czy mierzone u podstawy, czy na górze formy” – to 2-3 cm różnicy naprawdę nie ma najmniejszego znaczenia. Gotowanie to przyjemność ma docelowo być, czarowanie i twórcza inwencja, a nie zadanie domowe z fizyki, matematyki, czy czego tam jeszcze kto nie lubił :)
Piękne w tym pierniku jest to, że samemu dużo można. *Czy dodamy upieczoną i zmiksowaną dynię, czy akurat czytamy “Howards End”, nie mamy czasu ni ochoty dyni piec i zamiast niej damy ugotowane i ubite z maślanką ziemniaki, czy zmiksujemy przejrzałe banany z kawałkiem jabłka, to i tak się uda* :) Mam w planie przetestować jeszcze wersje ze startymi na drobnych oczkach tarki warzywnej marchwią, pasternakiem, burakami. Brzmi jak szaleństwo? Dobrze. Niech w gotowaniu będzie trochę pozytywnego szaleństwa. Nie wiem kiedy obiad dla rodziny stał się obowiązkiem, ale to dla wielu był koniec zabawy. “Jeszcze ooobiad muuuszę ugotować…”. Nie musisz, świat się nie skończy jak obiadu nie będzie! Nie mają obiadu niech jedzą tosty/pizzę/rozmrożą sobie coś. Nie masz fig, daktyli i migdałów? To daj śliwki, rodzynki i orzechy włoskie. Może nie będzie smakowało tak samo, ale też będzie pysze, domowe i podane z uczuciem!
Ciasto można przechowywać 2-3 tygodnie zawinięte w papier i schowane do worka foliowego, albo zamrożone, albo rozdać przyjaciołom i upiec sobie kolejną porcję :)
1,5 szkl. cukru
200 g masła (margaryny pół na pół ze smalcem) w temp. pokojowej
2 jajka
2,5 szkl. mąki
2 łyżeczki sody
2 łyżeczki cynamonu
1 łyżeczka zmielonych goździków
1 łyżeczka zmielonych ziaren kardamonu
solidna szczypta soli
*450 ml do wybru
- puree z dyni
- puree z ziemniaków wymieszane z maślanką czy jogurtem (w stosunku 3:1 mniej więcej
- zmiksowane przejrzałe banany*
w sumie 3 szkl. posiekanych bakalii (zazwyczaj objętość maleje z 1,5 do 1 szkl. po pokrojeniu)
praktykowane przez mnie zestawy to:
- szkl. orzechów włoskich, 1,5 szkl. fig (ok. 200 g), 3 banany
- 1,5 szkl. śliwek suszonych , 1 szkl. rodzynek, 1 szkl. daktyli
- 1 szkl. daktyli, 1,5 szkl. fig, 1 szkl. orzechów włoskich
- po 1,5 szkl. suszonych jabłek, śliwek, moreli
cukier puder do posypania
Na początek istotne jest, żeby piekarnik nagrzać do temperatury 180°C i zapodać sobie dobrą płytę, mnie do tego ciasta podpasowało AC/DC Back in Black i Iron Man 2.
Zmiksować miękki tłuszcz z cukrem i jajkami, tak wszystko razem, bez zbędnych ceregieli :) Cukier powinien się rozpuścić, masa może wyglądać na zwarzoną, ale nie musi.
W osobnej misce rózgą (trzepaczką balonową) wymieszać mąkę i zmielone przyprawy, napowietrzy to mąkę i nie trzeba będzie jej przesiewać.
Do masy z tłuszczem, miksując na wolnych obrotach, na przemian dodawać po łyżce produktów suchych i mokrych. Na sam koniec wmieszać łyżką pokrojone bakalie. Przełożyć do przygotowanych foremek zostawiając 2-3 cm wolnego miejsca w każdej. Jeśli foremki nie są silikonowe, to można je albo nasmarować tłuszczem i obsypać bułką tartą/kaszą manną, albo wyłożyć papierem do pieczenia.
Piec 40-50 minut, w zależności od wielkości foremek, kondycji piekarnika. Test patyczkiem pomoże Wam stwierdzić “czy już”, chociaż na dobrą sprawę, jeśli piekarnik nie szwankuje, włoży się ciasto do dobrze nagrzanego piekarnika i nie otwiera jego drzwiczek przez pierwsze 20-30 minut pieczenia, to można oceniać “czy już” po kolorze ciasta, zapachu i naciskając delikatnie palcem ciasto na środku.
Gotowe zostawić na 10 minut na kratce do studzenia ciast/ek, delikatnie wyjąć z formy i zostawić do wystygnięcia.
PS jak Wy sprawdzacie “czy już”?
Mam prezent i ja dla Was – książkę Trudi Canavan “Nowicjuszka”. Tak, wiem, że to druga część trylogii. Mam nadzieję zachęcić osobę, która ją dostanie, i Was również, do przeczytania całości. Wbrew temu co głosił mój polonista z liceum, książka nie musi być epopeją narodową, żeby w cudowny sposób przekazać wiele prawd. Na okładce może i widać zakapturzoną postać, jak to w przypadku wielu książek fantasy się zdarza, ale autorka w niezwykle celnie oddała… he! Nie powiem Wam. Niecierpliwi mogą sobie doczytać na blogu Wiktorii “Arii” Korzeniewskiej. Cierpliwi mogą mi uwierzyć, że to bardzo mądre książki, mądrze mądre, nieciężkie, niemiałkie, rzutkie raczej, jeśli wiecie o czym mówię ;)
Jak ode mnie tę książkę można dostać? Kurierem, ale najpierw trzeba dać sobie szansę i pod tym wpisem, alebo na tablicy Przy Dużym Stole na FB, napisać krótko (albo niekrótko) o książce, która Was zaskoczyła. Czekam do niedzieli, do 22:00. Informację o tym, kto dostanie książkę podam do poniedziałku rano i poproszę wybraną osobę o podanie adresu do wysyłki na e-mail przyduzymstole[małpa]yahoo[kropka]co[kropka]uk. Prawie zapomniałam – przewiduję ew. dwie nagrody pocieszenia, na wypadek, gdybym się nie mogła zdecydować ;) Nie trzeba polubić profilu bloga na FB, ale będzie mi miło, jeśli czasem do mnie jeszcze zajrzycie.
Spolszczony kisz, czyli quiche, ale mało kto wie o czym mówię, jak użyję tej nazwy. Spotkaliście się z nią? Zupełnie inna bajka czym się tarta od quiche różni, ale roboczo uprościć temat proponuję i założyć, ze tarty mogą być wytrawne lub słodkie, składniki CZASEM łączone są masą jajeczno-śmietanową, a quiche - ZAWSZE wytrawne i zawsze elementem łączącym nadzienie jest mieszanina jajek i śmietany. Jedną z cudownych właściwości tart i quiche jest to, że są smaczne na gorąco i na zimno, można je więc przygotować z wyprzedzeniem. Można też przycwaniaczyć po całości i podpiec zawczasu sam spód, a wykończyć kiedy potrzeba. Podpieczone i wystudzone spody można też zamrozić!
Jak zapewne się domyślacie wracam do żywych. Jeszcze się taki nie narodził, co by mnie zniszczył, albo chociaż od gotowania i karmienia powstrzymał :D Umówmy się, jak już trzeba jeść, żeby żyć, to będę to robić z jako taką klasą. Przynajmniej do momentu, aż wymyślę jak oddychać w takiż sposób ;) Wracanie do żywych ma docelowo objawić się miłą dla oka, i mam nadzieję, że dla Was również, częstotliwością wpisów i kilkoma konkursami, w których będziecie mogli nabawić się książek. Już jutro “Nowicjuszka” Trudi Canavan, a w przyszłym tygodniu którąś z książek Wydawnictwa Dobre Historie. Znacie? Poznajcie, świetlaną przyszłość im przepowiadam.
Do rzeczy – tradycyjnie zarówno tarty, jak i quiche robi się na cieście kruchym albo francuskim. Tradycyjnie wolę tradycyjnie, ale tym razem chodziło mi o to, żeby tego ciasta było mało, ale jednak dawało radę trzymać wszystko w ryzach – padło więc na ciasto francuskie. Zupełnie nieortodoksyjnie, przyznaję. Gdybyście pragnęli ciasta grubszego, to zapraszam po przepis na ciasto kruche, który mnie jeszcze nigdy nie zawiódł. W tym wypadku użyłam go do tarty z brązowymi pieczarkami, ale używam zawsze właśnie tego. Pochodzi z książki “When French women cook – a gastronomic memoir” autorstwa Madeleine Kamman (tutaj można podejrzeć kawałki), do quiche potrzebna będzie tylko połowa, ale jako że kruche ciasto w lodówce/zamrażalce zawsze powinno być, to można sobie drugą połowę mieć “na zaś” bliżej nieokreślone. Przyda się, przyda – nagrzany piekarnik, przegląd zapasów albo resztek i można w 20 minut wyczarować cuda.
rolka ciasta francuskiego 275 g
250 g (standardowy woreczek) świeżego szpinaku
135 g (ok. pół kostki) sera typu feta
8 jajek
170 g (pół dużego) jogurtu greckiego
sól, pieprz, gałka muszkatołowa, czosnek
ew. czyli rozpustnie i nadprogramowo całkiem, wymiennie:
1-2 szkl. kawałków upieczonej/ugotowanej dyni
albo tuńczyka z zalewy
krótko przesmażone kawałki cukinii
suszone pomidory z oleju
garść orzechów – zaszaleć można :)
Rozgrzać piekarnik do 200°C.
Zagotować ok. 2 litrów wody. Szpinak wypłukać w misce z zimną wodą, przełożyć na durszlak, wylać wodę i do tej samej miski nalać wrzątku. Sparzyć w nim szpinak, ma zwiotczeć, nic więcej. Znów na durszlak z nim, tym razem trzeba go osuszyć naprawdę solidnie, nawet wycisnąć, jak już przestygnie.
Przygotować okrągłą formę (moja ma średnicę 27 cm), wyłożyć ją ciastem. Najłatwiej chyba z rozłożonego ciasta wyciąć okrąg za wzór używając dna formy. Z reszty ciasta wyciąć paski i wyłożyć nimi brzegi, niech zachodzą na brzegi formy, złączenia kawałków ciasta docisnąć palcem. Z resztek można wyciąć listki/gwiazdki, motylki i na koniec sam ułożyć je na wierzchu. Nakłuć ciasto widelcem, jeśli forma silikonowa, to nie na wylot :) Jeśli forma jest silikonowa to w przenoszeniu jej dobrze pomóc sobie deską do krojenia, albo blaszką obróconą do góry nogami. Podpiec ok. 5-7 minut. Na dnie pewnie uformuje się malowniczy bąbel z ciasta, brzegi może trochę opadną, ale nic to. Ew. bąbel uklepujemy znów na dnie robiąc przy tym fachową minę.
Szpinak rozłożyć w miarę równomiernie na podpieczonym cieście. Na to skruszyć w rękach fetę i ew. wyłożyć któryś z rozpustnych dodatków nieobowiązkowych. Całość oprószyć malowniczo solą, pieprzem i ew. czosnkiem, jeśli używacie granulowanego. Sama wolę ząbek czosnku, drobniutko posiekany, dorzucić do masy jajecznej.
Jajka rozkłócić rózgą w misce razem z jogurtem, jeszcze odrobiną przypraw. Masę delikatnie wylać na resztę składników już wyłożonych w formie. Ozdobić kawałkami ciasta i do piekarnika. Zmniejszyć temperaturę do 180°C. Po około 20 minutach można zacząć zaglądać do piekarnika. Wierzch powinien się zezłocić, a sam środek masy nie powinien być płynny, tylko przypominać z konsystencji ściętą galaretkę :)
Gotowe :) Smaczne na gorąco i na zimno. Wytrzyma w lodówce 2-3 dni.
Smacznego!
(na zdjęciu od lewej: budynek KCEiPL (Koordynacyjne Centrum Edukacji i Promocji Przyrodniczo-Leśnej); budynek Nadleśnictwa Świeradów; po środku - część modelu torfowiska)
Byłam ostatnio na rewelacyjnej imprezie i nie mówię o dancingu w lokalnym moim przybytku (to materiał na długą opowieść z mnóstwem gestykulacji), chociaż też bawiłam się przednio i w doborowym towarzystwie. Trafiłam w pewien piątek (2012-10-05) na uroczyste otwarcie największego w Europie sztucznego torfowiska stworzonego na terenie należącym do Nadleśnictwa Świeradów oraz Leśnego Kompleksu Promocyjnego LKP Sudety Zachodnie i KCEiPL (Koordynacyjne Centrum Edukacji i Promocji Przyrodniczo-Leśnej).
(na zdjęciu od lewej: „Chata Drwala”, wiata edukacyjna „Leśny Teatr”; budynek KCEiPL (Koordynacyjne Centrum Edukacji i Promocji Przyrodniczo-Leśnej; po środku – część modelu torfowiska)
Wszyscy wiedzą, że mundurowych uwielbiam, a już leśnicy, to moja prawdziwa miłość, trochę zbiorowa, wiecie – głównie przez to, że moich lasów pilnują, ale nie tylko ;). Prawda taka, że im bardziej poznaję, tym bardziej ich doceniam, tutaj znowu zostałam pozytywnie zaskoczona, co się ostatnio innym “branżom” nie zdarza często. Czytając listę zaproszonych gości obawiałam się sztywniactwa trochę, nie samych ludzi, ale sytuacji. Czasem przecież trudno zachować zdrowy dystans do siebie i innych. Nic z tych rzeczy – przede wszystkim organizacja była świetna, podejrzewam, że oprócz standardowego planu B, to jeszcze był C i D :) Ekipę nadleśniczego Wiesława Krzewiny, Nadleśnictwo Świeradów, miałam już przyjemność podglądać przy pracy tydzień wcześniej, we Lwówku Śląskim, 28 września 2012, podczas IV Dolnośląskiego Festiwalu „Dary Lasu”. Umówmy się - do dzieci, zwłaszcza cudzych, trzeba mieść podejście – dobre już świadczy o człowieku, a oni mają. Obserwowałam to zresztą z podziwem, bo sama mam niekoniecznie.
(na zdjęciu od lewej: Grzegorz Pietruńko – dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu, nadleśniczy Wiesław Krzewina – Nadleśnictwo Świeradów)
Jak wyglądało otwarcie? Sprawnie, to przede wszystkim, no i jest się czym chwalić, ale o samym projekcie w tekście poniżej, dobrze? Na początku kilka słów wstępu powiedzieli Grzegorz Pietruńko – dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu i gospodarz – nadleśniczy Wiesław Krzewina.
Oficjalnie zieloną wstęgę przecięli, czy też raczej przerąbali, poważnie :) siekierami, otwierając tym samym projekt „Izery Trzech Żywiołów”, czyli największe sztuczne torfowisko w Europy, wicewojewoda dolnośląski Ewa Mańkowska (którą na zdjęciu poniżej ledwo widać z lewej, ale za to na wielu innych owszem – ma zaraźliwy uśmiech i to “coś” w oczach), posłanki Zofia Czernow i Marzena Machałek oraz Marcin Polak (zastępca dyrektora generalnego ds. ekonomicznych reprezentujący Dyrekcję Generalną Lasów Państwowych).
Śmiechu było przy tym co nie miara, do żartów nadleśniczego Krzewiny, którą to się stroną siekiery rąbać powinno, dołączyli inni i potem już całe spotkanie przebiegało w takim duchu. Szarmancko było – jedna z posłanek została przyodziana w kurtkę gospodarza, Wicewojewoda w polar Centrum Zarządzania Kryzysowego (zachowała na pamiątkę jedną gałązek ze „wstęgi”, mały gest a miły. No lubię kobietę, nie da się nie lubić!). Pod jeden z pomostów wpadł jej pierścionek, któryś z „ważnych”, nie robiła z tego dramatu, chciała spisać go na straty, ale na szczęście udało się go uratować.
Potem przejście ścieżką-kładką przez model torfowiska do „Chaty Drwala”, nawiązującego do łużyckich domów o konstrukcji przysłupowej, budynku dydaktycznego do zajęć laboratoryjnych, wyposażonego w najnowsze zdobycze techniki. Informacja dla kobiet – wysokie obcasy to nie jest dobre obuwie na taki spacer… chyba, że z czujną jak zawsze asystą leśników.
Wręczenie kordelasów Leśnika Polskiego, wraz z aktem ich nadania, zasłużonym leśnikom z Nadleśnictw: Szklarska Poręba - Tomaszowi Jukniewicz, Józefowi Okoń, Jerzemu Maćkowiak i Świeradów – Ewie Łuczak, do niedawna Zastępcy Nadleśniczego. Mówcie, co chcecie, ale dla mnie to ma swój urok, te podziękowania za lata pracy, wkład wniesiony. Na żywo to słyszałam, tam się łezka w oku kręciła.
(na zdjęciu powyżej, po lewej: Józef Okoń)
(na zdjęciu od lewej: Jerzy Maćkowiak, Józef Okoń)
Odznaczonemu Tomaszowi Jukniewiczowi podziękowania za szczególną pomoc, dzielenie się wiedzą oraz doświadczeniem, złożyła nadleśniczy Zyta Bałazy z Nadleśnictwa Szklarska Poręba.
Romantycznie też było, las to chyba jakoś prowokuje, prawda? Tomasz Jukniewicz, leśnik i poeta, deklamował piękny poemat o jesieni. Może to i nie brzmi, ale było jak najbardziej na miejscu i pięknie. Chciałabym tak umieć ubrać w słowa rzeczywistość.
Z rąk wicemarszałek dolnośląskiej, Ewy Mańkowskiej, za ogrom pracy wykonanej przy wdrażaniu najnowszych technologii szkółkarskich w okresie niesławnej klęski ekologicznej w Górach Izerskich odznaczenie prezydenckie, brązowy krzyż zasługi, otrzymał Andrzej Mikołajewski.
Ogromnie skromny człowiek, jakby sobie nie zdawał sprawy ze znaczenia jakie jego nietuzinkowe podejście do szkółkarstwa miało dla kształtu lasów izerskich, tego, że są.
Krótka sesja prezentacyjna:
- „Izery Trzech Żywiołów” na tle działalności realizowanej przez Nadleśnictwo Świeradów – nadleśniczy Wiesław Krzewina;
- nowoczesne technologie w LKP Sudety Zachodnie dla lasów i człowieka – Radomir Bałazy, obecnie zatrudniony w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Warszawie;
- projekty astronomiczne w Górach Izerskich – dr Tomasz Mrozek, dr Sylwester Kołomański (wierną fanką jestem) - Instytut Astronomii Uniwersytetu Wrocławskiego – jedni z grupy pomysłodawców projektu Astro Izery i Izerskiego Parku Ciemnego Nieba;
- udostępnianie obszarów leśnych w Górach Izerskich – Ryszard Brzozowski - wiceprezes zaprzyjaźnionego Ski&Sun Świeradów Zdrój z najnowocześniejsza koleją gondolową w Europie.
Potem poznawanie obiektu w podgrupach. Słyszeliście kiedyś o Michałkach torfowiskowych izerskich, łacińskiej nazwy nie znam…? Sporą populację spotkać można było w teczce jednego z oprowadzających, niedaleko brzozy karłowatej chyba gdzieś, czy może to był wodospad?
Ważną częścią projektu jest „wirtualne laboratorium„ ze stacjami meteorologicznymi i dedykowanym oprogramowaniem z serwerem danych, o których opowiadali gospodarz i Arkadiusz Lipin – redaktor naczelny portalu Góry Izerskie i miłośnik okolicy, który też trochę maczał palce w udostępnieniu on-line danych ze stacji. Laboratorium składa się także z elementów astronomicznych, m.in. wysokiej klasy teleskopu do obserwacji nieba. Same obserwacje pokrzyżowała izerska zmienna pogoda, ale w wydaniu dr Tomasza Mrozka i dr Sylwestra Kołomańskiego nawet opowieść o możliwościach technicznych i o tym co można dzięki sprzętowi zobaczyć przy pogodnym niebie zawsze robi wrażenie. Nie udało się też potem pooglądać nieba z górnej stacji kolejki gondolowej Ski&Sun, ale chętni mogli nadrobić dzień później w tym samym miejscu, podczas VI Astronomicznego Dnia w Izerskim Parku Ciemnego Nieba.
Jednym z przystanków był „leśny teatr” – wiata przeznaczona do aktywnych zajęć na świeżym powietrzu, zabaw ruchowych, związanych z pokonaniem oporu psychicznego i fizycznego, a także warsztatów. Pracownicy nadleśnictwa zdołali wciągnąć do zabawy nawet najodporniejszych i nie mówiących po polsku gości, nadleśniczego Otto Kucer’ę z zaprzyjaźnionego po sąsiedzku Nadleśnictwa Frydlant oraz dr. Christopha Schurra - naczelnika Rejonowego Urzędu Leśnego w Bautzen.
Na poddaszu „Chaty Drwala” do zabawy namawiała gości grupa dzieci ze szkoły podstawowej w Świeradowie-Zdroju, którą opiekują się zaprzyjaźnione z „lasami” nauczycielki - Teresa Fierkowicz i Iza Salawa. Zabawa była na tyle przednia, że dorośli szybko wyzbywali się obaw przed śmiesznością i większości z nich udawanie żab czy łosi przychodziło z naturalnym wdziękiem (nazwisk nie wymienię z przezorności czystej).
Było jeszcze rozpoznawanie śladów zwierząt, stoisko zaprzyjaźnionych myśliwych z Koła Łowieckiego „Głuszec” ze Lwówka Śląskiego (chleb ze smalcemmmmm, staropolskie ogórki kiszone, mięsa różne i coś od zaplecza…), „Lawenda na Uboczu” – pachnące obłędnie cuda różne ciszące babskie serca; ścieżka zmysłów (no, no, bez takich mi tu, znam Was) – do przejścia na boso i z zawiązanymi oczyma i dużo rodzicielskiej dumy w opowieściach o głównym bohaterze dnia – modelu torfowiska.
2,5 mln złotych i rok intensywnej pracy – tyle zainwestowano w budowę innowacyjnego, największego w Europie sztucznego torfowiska. Skąd taki pomysł? Wiecie, że Lasy Państwowe jako jedna z nielicznych instytucji od dawna uczciwie kładzie szczególny nacisk na edukację i z myślą o niej pozyskuje oraz inwestuje środki. Inwestuje, bo powstawanie torfowisk o grubości ponad metra w przyrodzie trwa przeszło tysiąc lat, więc widoczne na zdjęciach u samej góry rezultaty projektu to dla nas wszystkich czysty zysk pod wieloma względami.
Nadleśniczy Wiesław Krzewina powiedział mi, że chociaż sam model torfowiska znajduje się w centrum Świeradowa-Zdrój, to projekt obejmuje zasięgiem całe Góry Izerskie moje ukochane, jego cele to ochrona cennych ekosystemów (ograniczenie bezpośredniego wpływu zwiedzających) oraz szeroko pojęta edukacja. Model „Izery Trzech Żywiołów” ma odciążyć cenne przyrodniczo obszary, na których liczba odwiedzających już dawno przekroczyła możliwości regeneracyjne ekosystemów, czyli zwyczajnie szybciej Góry Izerskie zadeptujemy niż są się w stanie same naprawiać. Projekt przeznaczony jest nie tylko dla dzieci i młodzieży, ale też turystów odwiedzających region i osób niepełnosprawnych. Daje odwiedzającym możliwość poznania tego co normalnie jest niedostępne, bo znajduje się na terenie ścisłych rezerwatów, albo jest trudnodostępne - przez warunki klimatyczne i terenowe. Bardzo podobał mi się nowoczesny system audiowizualny, który pozwala usłyszeć odgłosy natury typowe dla torfowisk izerskich. Ścieżka przystosowana jest dla turystów ograniczonych ruchowo, a niedowidzący będą mogli poprzez dotyk poznać rzadkie i chronione gatunki flory (tutaj trochę informacji o nich ze strony LKP Sudety Zachodnie). Ale wiecie co w tym wszystkim najlepsze? Ludzie, Ci którzy to wymyślili, wywalczyli, zaplanowali, doprowadzili do końca i będą się opiekować projektem przez przyszłe lata. Przepraszam, że tak rzewnie kończę, ale bez tych ludzi, ej, co będę Wam mówić, sami wiecie najlepiej.
Na więcej zdjęć zapraszamy do galerii.
Przydatne linki na temat:
PLUS Radio Legnica - o projekcie
