2012-11-19

Proste ciasto (prawie) bez pieczenia, z bananami

Przy Dużym Stole: Proste ciasto bez pieczenia, z bananami

Wersja prawdziwie bez pieczenia zostanie obfotografowana przy najbliższej okazji, a przepis podlinkuję i do tego wpisu, ze specjalną dedykacją dla studentów psychologii Uniwersytetu Wrocławskiego i wszystkich tych, którzy borykają się z piekarnikowymi problemami na stancjach, tak jak moja kuzynka Natalia (pieszczotliwie zwana Qz). Dziś wersja z wyglądu trochę retro, prawie bez pieczenia – trzeba upiec bezę kokosową. CHYBA, że się człowiek wykosztuje na gotowe bezy kokosowe? Wszystko można, ale…

Z innej beczki, ostatnio dużo myślałam o prawach autorski w kontekście przepisów kulinarnych. Otóż ktoś na swoim blogu zamieścił mój przepis, dość popularny dzięki Wam, fakt, że z linkiem do mnie, ale mimo to metodą “kopiuj+wklej”. Twierdziła, że się zainspirowała…
Po małej burzy i dwóch dniach doszło do konsensusu. Z osobą się porozumiałam, zrozumiała “error of her ways”, przeprosiła. Po rozmowach z innymi blogującymi potwierdziłam swoje zdanie – dla prywatnego użytku – bierzcie ile chcecie z bloga, po to on w końcu jest, jak się sprawy mają z rozpowszechnianiem?
Napisałam już, ale zrobię to raz jeszcze. Proszę bardzo, używajcie moich przepisów, ale błagam, włóżcie w to trochę swojej pracy, bo o ile listę składników można zastosować tą samą, to treść przepisu jest własnością intelektualną autora i używać bez jego zgody nie można. Co szkodzi opisać własnymi słowy? Właśnie – nic. “Kopiuj +wklej” nie zadziała w szkole, ani w życiu – to nie inspiracja, to zagarnięcie cudzej własności i należy się liczyć z konsekwencjami. To była wstawka z prywatą, więcej takiej nie będzie, postanowiłam wysyłać jednak te rachunki ;)

Ten przepis powstał, bo zainspirowałam się :) ciastem z Przepisy kulinarne, zupełnie bez pieczenia i przerobiłam go po swojemu. Jeszcze jedno, zapiszcie sobie przepis na płytę/bezę kokosową. Już mówię dlaczego warto. Przepis jest banalnie prosty, piecze się toto 10-15 minut, a można z jego pomocą cuda zdziałać. Przede wszystkim kokos można zastąpić wedle uznania dowolnymi mielonymi/kruszonymi orzechami, migdałami, pestkami dyni, uprażonymi na suchej patelni i zmielonymi płatkami owsianymi, sezamem, pokruszonymi płatkami kukurydzianymi, suchym mielonym makiem, czy czym tam jeszcze komu wpadnie do głowy (jeden warunek – napiszcie mi o tym, dobrze?). Potem pieczenie – też jest jak zaszaleć – można upiec całość na blasze, przekroić na 3 kawałki, albo upiec 2-4 blaty w formie tortowej. Do tego dowolna masa (bita śmietana, masa budyniowa, gotowa masa, jabłka prażone jak na szarlotkę, masa z galaretki i jogurtu, jogurt z miodem i bakaliami…).

Warto zapisać przepis na bezę kokosową? Kto uważa, że tak daje “like”, reszta komentuje dlaczego nie dała “like” Winking smile

 

Przy Dużym Stole: Proste ciasto bez pieczenia, z bananamiProste ciasto (prawie) bez pieczenia, z bananami

1 galaretka (zielona/żółta/pomarańczowa)

Krem
2 szkl. (500 ml) mleka
2 żółtka
3 płaskie łyż.mąki pszennej
3 płaskie łyż.mąki ziemniaczanej
180-200 g masła w temp. pokojowej
5 łyżek miodu/cukru

Płyta kokosowa
5 białek
szklanka cukru
1-1,5 łyżeczki ekstraktu waniliowego/cukier waniliowy
200 g kokosu

24 herbatniki (ok. 100 g)
4-6 dojrzałych bananów

 

Rozgrzać piekarnik do 180°C. Przygotować 1 blachę do ciasta, wyłożyć ją papierem do pieczenia i na później 2 aluminiowe blaszki na ciasto (albo 1 zwykłą).

Najrozsądniej jest zacząć od przygotowania galaretki, bo będzie potrzebowała trochę więcej czasu niż pozostałe składniki – musi zacząć tężeć nim można będzie wylać ją na górę ciasta, rzadka szybko by spłynęła na dół blaszki, a nie o to nam przecież chodzi :) Galaretkę trzeba przygotować wg instrukcji na opakowaniu

Potem dobrze przejść do gotowania kremu budyniowego. Zagotować trochę ponad ponad połowę mleka, do pozostałych ok. 3/4 szkl. zimnego wsypać obie mąki, dodać żółtka (białka zachować do bezy) i dokładnie wymieszać rózgą. Całość wlać do gotującego się mleka i gotować jeszcze chwilę mieszając cały czas rózgą (weźcie taką solidniejszą, bo to gęsty budyń…), aż budyń zgęstnieje. Garnek z gotowym budyniem odstawić do ostygnięcia.

Czas na bezę kokosową. 2 białka, które zostały z przygotowywania budyniu, i jeszcze 3 dodatkowe, ubić na sztywno pod koniec dodając cukier (+ ew. cukier waniliowy). Ubijać aż masa będzie sztywna i błyszcząca, cukier musi rozpuścić się całkowicie (poniżej zdjęcie ubitych białek, cukier jeszcze się nie rozpuścił do końca). Do ubitych dodać ekstrakt waniliowy (jeśli używamy) i wiórki kokosowe, całość delikatnie i powoli wymieszać łyżką, wyłożyć na przygotowaną  blachę do pieczenia, wyrównać powierzchnię i upiec. Jak długo piec? Poznacie po zapachu z piekarnika. Swoją bezę przetrzymałam aż zaczęła delikatnie brązowieć, prawie 15 minut, co w zupełności wystarczy dla tak cienkiej warstwy – chciałam goryczką karmelizowanego cukru złamać słodycz całości (foto na samym dole).

Co z 3 żółtkami, które zostały? Moje najczęściej są ubijane z cukrem na kogel-mogel i wędrują do kubka gorącej kawy, po czym są wyżerane łyżeczką :)

Budyń wystygł już zupełnie? Powinien :) Masło ucieramy na puszystą masę z miodem/cukrem, a do ubitego powoli dodajemy po łyżce budyniu, następną tylko kiedy pierwsza już się dobrze wmieszała. Jeśli nie mam w zamiarze karmić tym ciastem dzieci, to dodaję do masy również łyżkę, dwie, mocniejszego alkoholu.

Już prawie gotowe – teraz w 2 aluminiowych foremkach ułożyć po warstwie herbatników, na nie wyłożyć po 1/4 masy, rozprowadzić równomiernie. Skroić w plasterki połowę obranych bananów, ułożyć na masie. Bezowy blat kokosowy wyjąć z blachy, przekroić na pół, rozmiarem powinien pasować akurat do aluminiowych foremek, ułożyć go na warstwie bananów. Teraz znów masa budyniowa, po równo wyłożyć do obu blaszek, rozsmarować, na to reszta bananów obranych i pokrojonych w plasterki. Na koniec tężejąca galaretka, po pół wyłożyć łyżką do każdej z blaszek i rozprowadzić równo. Warto wstawić ciasto na kilka godzin do lodówki, będzie się lepiej kroić, ale jak nie ma na tyle czasu, to choć na godzinę, żeby herbatniki nasiąkły. Gotowe!

Smacznego :)

Przy Dużym Stole: Proste ciasto bez pieczenia, z bananamiPrzy Dużym Stole: Proste ciasto bez pieczenia, z bananami

2012-11-14

Kto to jest bloger? Bloger to osoba z innej bajki.

Może od drugiej strony zaczynam, ale tak mi zwyczajnie wygodniej. Bloger, w skrócie największym z możliwych, to autor blogu (tak, to JEST poprawna odmiana, a przynajmniej była jak blogować zaczynałam) – jeśli ta definicja nie jest wystarczająca to zapraszam do lektury :) Ostrzeżenie – wszystko co poniżej jest mocno subiektywne, wybiórcze i czytając dalej potwierdzacie, że Wam to nie przeszkadza.

O tym czym jest blog planuję napisać w podobnej konwencji, ku swojej uciesze, Waszej też (mam nadzieję) i na użytek kolegi Maćka R. Dziś tak na szybko, bo pora podejrzana, i trochę na fali filmowych, tym razem,Pogaduch Wrocławskich Blogerów, trzeciej edycji cyklu-inicjatywy Tomka Kudły i Bartka Idzikowskiego (www.studiumprzypadku.com), na których miałam dużo przyjemności. Już samo “być” tam to jedna z nich (po więcej info zapraszam do źródła), inną było poznanie (to nie pusty frazes będzie) wielu ciekawych ludzi ze specyficznego rodzaju “bloger” właśnie.

Dobrze, dobrze, już zmierzam do konkretów, chciałam oddać najpierw cesarzowi co cesarskie, należy się, bo i inicjatywa ciekawa jak na mój gust, i organizacja nie pozostawiała nic do życzenia, a wiecie, że czepiać to ja się umiem.

BLOGER – osoba w bliżej nieokreślonym wieku

IMG_0002

zdarza się, że o bliżej nieokreślonych umiejętnościach, ale wnioskując po efektach jego pracy zakłada się, że magicznych zapewne

IMG_0003

jest w posiadaniu NARZĘDZI, mitycznych (wszyscy o nich mówią, ale widzieli je tylko wybrańcy z oddziału, celowo nie precyzuje się jakiego), których nie waha się użyć

IMG_0004

nie sposób blogera zdekoncentrować, jeśli nastawił się na działanie

IMG_0005

każdy ma swój niepowtarzalny gust, wyraźnie błyszczy w towarzystwie, w jego obecności wskazane jest noszenie przyciemnianych okularów, gdyż emitowany przez blogera blask może oślepiać*

* prawdopodobnie pierwszym blogerem odnotowanym w źródłach był szef wesołej kompaniji (Shrek I) – “wybacz Waćpani, że cię olśniłem”

IMG_0006

ma własne spojrzenie na markę (takie magiczne słowo do zapamiętania), zdarza się, że jest marką bloger sam w sobie

IMG_0007

zmienny jak pogoda (zróżnicowanie wewnątrzgatunkowe też stwierdzono), jeśli tylko nie zdecydował się być stały jak…

Hmm, coś jeszcze jest stałego, do czego można przyrównywać? Tak na pierwszy rzut, to tylko prąd mi się kojarzy, wszystko inne zwariowało.

IMG_0008

ponadczasowy jak elegancja

IMG_0009

dba o detale

IMG_0010

ale bez przesady – nikt nie będzie się kłócić o te 20 cm w tę czy inną stronę…

IMG_0012

detale blogera nie powstrzymają, przed niczym

IMG_0013

detale on nagina do własnej woli

IMG_0014

czas? czas jest plastyczny

IMG_0015

przestrzeń? Tym bardziej! Jak już czas się nagiął…

IMG_0016

duchy?

IMG_0017

problemy techniczne? Do rozwiązania, intelektem.

IMG_0018

dowolne dwie rzeczy bloger umie robić jednocześnie

IMG_0019

i zachowa kamienną do tego twarz

IMG_0021

chyba, że nie musi, albo nie ma kaprysu*

*wiecie ile od kaprysu blogera może zależeć? kampanie całe, wizerunki, dobre imię i kilka podobnych z poradników raczkującego PRowca)

IMG_0022

bloger MOŻE

IMG_0023

jeśli tylko chce

IMG_0024

a wielu rzeczy chce, bo patrzy w świetlaną przyszłość

IMG_0025

czasem razem z innym blogerem*

(parafrazować będę z pamięci, wiecie jak to się może skończyć…)
* jeśli blogować to nie indywidualnie,
Jak już blogować, to tylko we dwóch.
Czy hobbystycznie robisz to, czy materialnie,
Niech w blogowaniu wspiera wierny cię druh.
Bo pojedynczo to się z blogiem nie upora
Ni dyplomata, ni mędrzec, ni wódz.
Więc ty drugiego sobie dobierz amatora,
I wespół w zespół, by żądz moc móc wzmóc.

IMG_0026

czasem solo, yyy, Solo (przepraszam)

IMG_0027

no i słynny blogera wzrok - nie dość, że sokoli, to znaczący – pomaga w rzucaniu spojrzeń

IMG_0028

wszelkiej maści, IMG_0029

mniej lub bardziej zrozumiałych dla ogółu

IMG_0045

czasem sobie bloger świetlaną przyszłość podświetla, żeby wzrok oszczędzać i blask

IMG_0030

albo cel doświetlić

IMG_0031

czy też przyciemnić, ściemnić

IMG_0032

bo cel ma paść do stóp blogera

IMG_0034

docelowo bez walki

IMG_0035

mimo, że z natury niepokonany czasem cel może się zdawać

IMG_0036

to ugina się po dobroci (patrz cechy” wzroku blogera” powyżej, albo kojarz z “Bazyliszek, bazyliszkowe spojrzenie”)

IMG_0037

blogera można przekupić, tylko trzeba wiedzieć* czym

*co bardziej spostrzegawczy zauważyli, że podkreśliłam słowo “wiedzieć” - przed nawiązaniem kontaktów z blogerem warto sprawdzić czym różni się to słowo od “zgadywać”.IMG_0038generalizując - mylenie “zgadywać” z “wiedzieć” w przypadku jakiegokolwiek kontaktu z blogerem może się źle kończyć, nie tylko dla kontaktującego się, ale też dla wyżej już wspomnianych: kampanii całych, wizerunku, dobrego imienia itd.

IMG_0043

bloger często szczerze i chętnie wyraża swoje zdanie, nie zawsze spotyka się to z aprobatą otoczenia

IMG_0040

szkoda, bo szczerość coraz bardziej w cenie, może niedługo będzie można na niej zarabiać, bez konieczności maskowania żartem

IMG_0041

Mam nadzieję, że udało mi się choć zarysować Wam postać blogera? Jeśli potrzeba więcej danych, to insider’skie info znaleźć można np. w książce Tomka Tomczyka

IMG_0044

PS
świadomy bloger potraktowany nieelegancko bez wahania zamienia się czarny charakter z Czarnego Łabędzia…

IMG_0046

Dziękuję Wam blogerzy i www.studiumprzypadku.com za ostatnie spotkania :) Do następnego mam nadzieję.

2012-11-07

5 wskazówek jak czytać (kartę) menu w restauracji i skorzystać

jak czytać (kartę) menu w restauracji i skorzystać Błądząc po linkach znalazłam 5 Tips to Reading a Restaurant Menu (and Getting the Best Deal), autor: Thursday Bram. Tak czytam sobie, czytam i zastanawiam się jak ichnie, amerykańskie prawdy mają się do naszej rzeczywistości. Za wyższą polską restauracyjną półkę nie ręczę, bo zwyczajnie nie bywam, chyba, że nieświadomie :) Za najniższą – tam nie ma menu – tam są wynalazki różne na ścianach najczęściej (nie mówię o modnych i poręcznych ścianach-tablicach i kredzie), ale menu bym tego nie nazwała. Średnia polska – proszę bardzo, zapraszam do lektury, siądźcie wygonie przy dużym stole i czytajcie menu.

Jeszcze na początek – warto czytać w menu uwagi “w dymkach”, bo może się okazać, że np. zamiast pieczonych ziemniaków można sobie zamówić bułkę z masłem ziołowym, prosto z pieca, albo makaron pełnoziarnisty zamiast białego ;)

  • w połowie strony

Tam: w zależności od wielkości karty są takie punkty, w które najczęściej pada nasz wzrok. W menu jednostronicowym to najczęściej połowa strony. Znajdzie się w takich miejscach dwa rodzaje dań – najbardziej opłacalne dla restauracji i popisowe dania kuchni. Popisowe, czyli te, z których restauracja jest dumna i klient będzie po nie wracał nie raz. Najczęściej nawet nie mają zbójeckiej ceny, bo jeśli właściciel założy, że dzięki temu daniu klient będzie wracał, to zostawi też za każdym razem pieniądze w kasie.

Tu:  ponoć Polacy najczęściej jeszcze wybierają dania sugerując się ceną wedle klucza: za tanie – co kelner pomyśli, za drogie – nie mogę tyle wydać. Często brak u układających menu i ustalających ceny myślenia, że nawet jeśli na jednym daniu do tej pory nieczęsto zamawianym zyskamy 5 zł mniej (a może jego popularność z czasem wzrośnie i będzie można cenę podnieść), to przecież “odbić” sobie to można na daniu popularnym, często zamawianym, podnosząc jego cenę o 50 gr.

jak czytać (kartę) menu w restauracji i skorzystać

  • dania z najwyższej półki, cenowej

Tam: drugim rodzajem eksponowanych dań są te szczególnie zyskowne dla restauracji, jak np. dania z makaronami. Są tanie w przygotowaniu, nawet z wymyślnym sosem i mięsem czy owocami morza. Nie znaczy to wcale, że są złe, albo ceną odbiegają od reszty dań w menu. Są zwyczajnie najbardziej zyskowne dla restauracji.

Tu: eksponowane są najczęściej dania najbardziej zyskowne dla restauracji, ale też “oczka w głowie” – np. pstrągi czy kalmary, które z narażeniem się na reperkusje ze strony właściciela szef kuchni upiera się zamawiać świeże, a nie mrożone – zależy mu żeby były zamawiane, bo się nad nimi napracował, dopieścił przepis i na pewno warto je zamówić, ale też jeśli się nie sprzedadzą, to zachwieją kuchenny budżet.

jak czytać (kartę) menu w restauracji i skorzystać

  • kolejność i porządek

Tam: większość kart menu ułożona jest wedle kolejności serwowania – na początek przystawki, sałatki, potem zupy, dania główne, desery, napoje. Ale nawet w tej tradycyjnej hierarchii projektant (sic!) menu ma mnóstwo wolności. Badania pokazały, że czytający patrzą na pierwsze i ostatnie danie w sekcji. Przydatne, bo to często dania popisowe lokalu, ale też mogą być daniami na których się najwięcej zarabia, warto więc poczytać o innych daniach – mogą być ciekawą alternatywą.

Tu: mało kto zna badania i menu są układane dość chaotycznie. Czasem sekcje są komponowane według kolejności podawania dań (przystawki, zupy, dania główne, desery, napoje), czasem według posiłków (śniadania, obiad, deser, kolacja). Wg mnie rozsądne są “wkładki” informujące o daniach sezonowych spoza głównego menu, propozycjach szefa kuchni.

jak czytać (kartę) menu w restauracji i skorzystać

  • specjalne składniki

Tam: język, jakim napisane jest menu powinien przyprawić czytającego o ślinotok opisami owoców morza ze szczególnych miejsc, czy warzyw dookreślonych przymiotnikami. Jest jednak sens za tymi wszystkimi opisami. Piszący nie tylko starają się uczynić jedzenie brzmiącym tak apetycznie jak to możliwe, ale też informują tego, kto ma pierwszy raz do czynienia z danym składnikiem. Można nie znać nazwy każdej morskiej ryby, ale poznanie jej miejsca pochodzenia, nawet w formie ogólnego “pacyficzna”, przybliża ją cokolwiek.

Tu: nie czytałam jeszcze menu bez błędów, czy to źle użyte znaki przystankowe, czy ich brak, literówki, błędy ortograficzne w polskich słowach, pomyłki w obcojęzycznych. Wszelkie zdrobnienia (ziemniaczki, kotleciki, sosiki, marcheweczki) przyprawiają o drgawki mnie i kilka innych osób. Kiedyś dyskutowaliśmy o tym na forum (ukłony Sini Smile). No i uparte wciskanie klientom, że wszystko świeżutkie, kiedy wyraźnie widać, że z mrożonki, bo np. przed wejściem stoi samochód dostawczy firmy X, sprzedającej mrożonki li i jedynie.Potykają się i najlepsi - u Olgi możecie przeczytać pierwszy z serii wpisów o restauracjach, tym razem co w gdańskim Hiltonie uważają za dania wegetariańskie – ubawiłam się setnie.

jak czytać (kartę) menu w restauracji i skorzystać

  • potrawy rekomendowane

Tam: Twój kelner prawie zawsze będzie miał coś do polecania, albo specjalność dnia, o której Ci opowie i może to nawet brzmieć jak przećwiczona mantra. Może być użyta do podkreślenia tych samych dań, które promuje menu, ale może być dla Ciebie okazją do zdobycia uczciwej opinii kelnera o tym, czego próbował.

Tu: Możliwości jest kilka. W optymistycznym świecie kelner wie, że dziś przyszła dostawa pstrągów i poleca je bo nam dobrze z twarzy patrzy, bo dlaczego by ich nie sprzedać kiedy są  najświeższe, bo szef kuchni o to prosił, zależy im na klientach. W mniej optymistycznym świecie – pstrągi nasze przykładowe są z dostawy sprzed 3 dni powiedzmy, jeszcze same nie wychodzą z lodówki, ale pojutrze już będą się rwały ku wolności, więc restauracja chce je sprzedać nawet po niższej cenie. Podkreślam – jeszcze są dobre, bezpieczne, ale lepiej je “pchnąć”. Karykatura restauracji – potencjalne nasze pstrągi już pukały, że chcą na wolność, więc ktoś je “odświeżył”, a kelner albo je “pchnie” albo mu straty potrącą z pensji. Zresztą pstrągi tak naprawdę są tilapią.

LinkWithin

Blog Widget by LinkWithin